Ne acı…
21. yüzyılda hâlâ emekçinin hakkını aramak zorunda kalması, hakkını ararken yaşadıklarına tanıklık etmek…
Bir ülkenin eğitim ve sağlık gibi iki temel alanda adaletsizlikle anılması, yalnızca çalışanların değil, toplumun geleceğinin de sorgulanmasını gerektiriyor.
Sadece emeğinin karşılığını, özlük haklarını ve insanca çalışma koşullarını talep eden insanların işlerinden edilmesi, hangi çağın, hangi adalet anlayışının sorularını akla getiriyor?
Elazığ Özel Medikal Hospital'da yaşananlar, bu soruları bir kez daha ve çok daha derinden sormamıza neden oluyor.
Basına yansıyan haberlere göre maaşlarını alamadıkları için eylem yapan sağlık çalışanları, şimdi de işlerini kaybetti. Doktorların da aralarında bulunduğu 370 personelin işine son verildiği belirtiliyor.
Düşünün… Aylardır alın terinin karşılığını bekleyen insanlar, haklarını aramak için seslerini yükseltiyor. Ancak karşılarında ödenmemiş maaşların yanı sıra işsizlik gerçeğini buluyorlar.
Şimdi sorulması gereken çok önemli sorular var: 370 çalışanın birikmiş maaşlarını kim ödeyecek? Tazminatları ne olacak? Bir gecede işsiz kalan yüzlerce insanın ve ailelerinin mağduriyeti nasıl giderilecek? Hastanede tedavi gören hastaların akıbeti ne olacak?
Fransa'da insanlar çevre temizliğinden çalışma koşullarına, sosyal haklarından özlük haklarına kadar yaşamlarını ve geleceklerini ilgilendiren her konuda seslerini duyurmak için sokaklara çıkıyor. Çünkü hak aramak, demokratik toplumlarda bir tehdit değil, en temel vatandaşlık haklarından biridir.
Peki ya Türkiye'de?
Özellikle özel sektörde, hayatını emeğiyle idame ettirmeye çalışan sağlık çalışanlarının, sağlık personelinin ve diğer emekçilerin yaşadıklarına uzaktan ya da yakından tanıklık etmek gerçekten çok acı.
İnsanlar yalnızca ekmeklerinin peşinde. Çalışmak, üretmek, geçinmek ve insanca yaşamak istiyorlar. İstedikleri ayrıcalık değil; hak ettikleri emeğin karşılığı, adil bir çalışma ortamı ve biraz olsun güvende hissedebilmek.
Unutmamalıyız ki bir ülkenin gelişmişliği yalnızca yolları, binaları, teknolojisiyle ölçülmez. O ülkenin gerçek gelişmişliği, çalışanına nasıl davrandığıyla, emeğe ne kadar değer verdiğiyle ve hakkını arayan insanına nasıl yaklaştığıyla ölçülür.
Bugün gözler Sağlık Bakanlığı ile Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığında. Beklenti, yaşanan mağduriyetin aydınlatılması, çalışanların birikmiş alacaklarının ve yasal haklarının güvence altına alınmasıdır.
21. yüzyılda hâlâ emekçinin hakkını aramasını değil, hakkını aradığı için neler yaşayacağını konuşuyorsak burada ciddi bir sorun var demektir.
Gerçekten ne acı…
Ve insan sormadan edemiyor:
Biz hangi yüzyılda, nasıl bir adalet anlayışıyla yaşıyoruz?
