Bugün 9 Kasım...
Bazı tarihler vardır; bir şehrin hafızasına acı bir hatıra olarak kazınır. Elazığ için 9 Kasım da böylesi bir gündür. Çünkü bugün, Harput musikisinin en güçlü seslerinden biri olan Enver Demirbağ'ı bir kez daha rahmetle anıyoruz.
1935 yılında Palu'da dünyaya gelen Enver Demirbağ, Harput musikisinin köklü geleneği içinde yetişti. Hafız Mustafa Süer ve Hafız Osman Öge gibi önemli isimlerin meclislerinde makamı, tavrı, hoyratı ve gazeli öğrendi. Güçlü sesi ve kendine has yorumuyla kısa sürede Harput musikisinin en önemli temsilcilerinden biri hâline geldi.
Ancak onu farklı kılan yalnızca sesi değildi.
O, Harput'un yaşayan hafızalarından biriydi. Bir gazel okuduğunda Harput'un kadim konakları, bir hoyrat seslendirdiğinde bu coğrafyanın hüznü ve vakarı dile gelirdi. TRT arşivlerine kazandırdığı eserler ve geride bıraktığı kayıtlar, bugün hâlâ Harput musikisinin en değerli kültürel mirasları arasında yer alıyor.
Fakat Enver Demirbağ'ı sadece sanatıyla hatırlamak eksik olur.
Çünkü onun hayatının son yılları, hepimize önemli bir sorumluluğu da hatırlatıyor.
Bir zamanlar meclisleri dolduran, sesiyle binlerce insanın gönlüne dokunan büyük usta, ömrünün son döneminde sağlık sorunlarıyla mücadele etti. Zamanla sahnelerden uzaklaştı ve yalnızlaştı.
Elazığ, Harput musikisiyle övünen bir şehir.
Ama bugün vicdanla cevaplamamız gereken bir soru var:
Bu şehir, böylesine büyük bir değerine yaşarken yeterince sahip çıktı mı?
Bugün eserleriyle gurur duyuyor, adını saygıyla anıyoruz. Ancak sanatçıya ölümünden sonra methiyeler düzmek kolaydır. Asıl olan, hayattayken yanında olabilmek, emeğine sahip çıkabilmek ve vefayı zamanında gösterebilmektir.
9 Kasım 2010'da evinde çıkan yangında hayatını kaybeden Enver Demirbağ'ın ardından Elazığ büyük bir sesini kaybetti. Fakat geriye yalnızca bir kaybın hüznü değil, aynı zamanda bir vicdan muhasebesi kaldı.
Enver Demirbağ'ı anmak sadece bir sanatçıyı hatırlamak değildir.
Aynı zamanda Harput musikisine, kültürel mirasımıza ve bu toprakların yetiştirdiği değerlere sahip çıkma çağrısıdır.
Çünkü bir şehrin kimliği sadece taş binalarında değil; sesinde, sözünde ve hafızasında yaşar.
Enver Demirbağ da o hafızanın unutulmayan seslerinden biridir.
Harput'un bülbülü sustu belki...
Ama bıraktığı nağmeler hâlâ Harput semalarında dolaşıyor, Fırat'ın rüzgârına karışıyor ve bu şehrin hafızasında yaşamaya devam ediyor.
Ruhu şad, mekânı cennet olsun.
